Sevdiğin ezgiler yine sızıyor,

soluk boyalı,kırık penceremden,

yağmur damlaları ile ortak,aheste...

Yine o bildiğin şarkı var dudaklarımda,

o,yaslanıp omuzumda ağladığın mahzun ,

ve söylediğin sessiz, o hüzzam duygulu beste...



Böyle işte hayat gidişinin ardından...

Geceler daha kara,daha uzun yalnızlıklar...

Sönük artık,yıldızların feri yok...

Yorgun, sevdalı rüzgarlar,

boynu bükük,yaslı bulutlarım...

Gittin ya sen,

zaman durdu yokluÄŸunda...

Ne kader alıp başını gidebildi,

ne de yeşerebildi, gömüp gittiğin umutlarım...